Het noordelijke Jinghai-district, niet ver van Tianjin, stond lang bekend om zijn onvruchtbare gronden. De bodem bevatte zoveel zout dat nauwelijks iets wilde groeien. Voor boeren betekende dat een uitzichtloos bestaan. Toch vond er afgelopen herfst iets opmerkelijks plaats: meer dan 100 hectare rijst werd met succes geoogst – een primeur voor deze streek.
Deze prestatie is te danken aan een nieuw type rijst dat is ontwikkeld door Chinese wetenschappers. De rijst wordt niet letterlijk in zeewater geteeld, maar wel in bodems met een hoog zoutgehalte, vergelijkbaar met de omstandigheden van kustgebieden waar zeewater binnendringt. Waar gewone rijstplanten zouden afsterven, blijkt deze variant juist te kunnen overleven én floreren.
Het geheim van de zouttolerante rijst
Onderzoekers ontdekten dat bepaalde wilde rijstsoorten genetisch beter bestand zijn tegen zout. Door deze natuurlijke eigenschappen te isoleren en te versterken – via een proces van kruising en genetische selectie – ontstond een rijstsoort die veel beter gedijt in zoute omstandigheden.
In proefvelden nabij Tianjin leverde deze zeewaterrijst een opbrengst op van gemiddeld 4,6 ton per hectare – hoger dan het nationale gemiddelde van traditionele rijstsoorten. Dat resultaat overtrof de verwachtingen van zowel boeren als wetenschappers.
Als het lukt om de productie op grote schaal uit te breiden, zou de opbrengst genoeg kunnen zijn om meer dan 80 miljoen mensen te voeden. Daarmee zou de innovatie niet alleen een technologische doorbraak betekenen, maar ook een strategische stap richting voedselzekerheid.
Een oplossing voor een groeiend probleem
China kampt met een hardnekkige uitdaging: het land herbergt ongeveer 20 procent van de wereldbevolking, maar beschikt over minder dan 10 procent van de wereldwijd beschikbare landbouwgrond. Bovendien neemt die beperkte vruchtbare grond af door stijgende zeespiegels en klimaatverandering, die steeds meer landbouwgrond verzilten.
Tegelijkertijd groeit de vraag naar graan explosief, mede door de opkomst van een welvarende middenklasse en verstoringen in de internationale voedselketen. De druk op binnenlandse productie is dus groter dan ooit.
In dat licht biedt de ontwikkeling van zeewaterrijst een veelbelovende uitweg. Door onbruikbare kustgebieden te veranderen in productieve rijstvelden kan China zijn afhankelijkheid van import verkleinen en miljoenen extra mensen van voedsel voorzien.
Wereldwijde impact in zicht
Hoewel het project in Jinghai nog in een experimentele fase verkeert, zijn de eerste resultaten veelbelovend. Als de technologie schaalbaar blijkt, kan dit model worden toegepast in andere kustgebieden die kampen met verzilting – van Bangladesh tot Egypte en van Nederland tot Californië.
Zeewaterrijst kan zo niet alleen bijdragen aan China’s voedselzekerheid, maar ook een nieuw hoofdstuk inluiden in de mondiale landbouw. Een toekomst waarin zout water niet langer de vijand is van de boer, maar juist een bron van groei.
Een blik op de toekomst
De ontwikkeling van zeewaterrijst laat zien hoe innovatie, biotechnologie en noodzaak samen kunnen leiden tot hoopvolle oplossingen. Wat begon als een experiment in een zoute vlakte, zou weleens een revolutie kunnen worden die de wereld voedt.
Of, zoals een Chinese onderzoeker het samenvatte: “We kunnen het weer niet veranderen, maar we kunnen wel leren hoe we erin kunnen oogsten.”
Bron: “China plans to feed 80 million people with ‘seawater rice’.” South China Morning Post, 20 februari 2022.
