Door gebruik te maken van een bizarre eigenschap van de kwantummechanica die verstrengeling wordt genoemd, kunnen kwantumbatterijen in theorie in een flits worden opgeladen. Nu wordt er vooruitgang geboekt om ze te realiseren.
De batterij, zoals de Amerikaanse komiek Demetri Martin opmerkte, is een technologie die wij verpersoonlijken. “Andere dingen stoppen met werken of ze breken,” zei hij. “Maar batterijen – ze gaan dood.” De waarneming is scherper dan op het eerste gezicht lijkt. Sommigen van ons zijn zo verknocht aan smartphones, tablets en andere digitale technologie, dat ons leven vrijwel in de wacht staat als ze geen stroom meer hebben. Ook al is het maar 30 minuten, we zijn geneigd om te rouwen om de tijd die verloren gaat met opladen.
Als dat een lachwekkende reactie lijkt, heeft dit een serieuze kant als het gaat om de batterijen die elektrische voertuigen aandrijven. Het feit dat het meestal lange tijd duurt om ze op te laden, is een groot struikelblok voor het koolstofvrij maken van transport, dat wereldwijd tot de grootste uitstoters van broeikasgassen behoort. In het belang van de mensheid moeten oplaadtijden worden verkort. Maar met de fundamenten van de batterijwetenschap hetzelfde als een halve eeuw geleden, lijkt het vooruitzicht op een drastische verbetering klein.
Slank, maar niet onmogelijk. Nu zou de kwantumfysica ons te hulp kunnen schieten. Door gebruik te maken van het gedrag van subatomaire deeltjes, kan een kwantumbatterij zichzelf veel sneller opladen dan welk conventioneel apparaat dan ook. Als handige bonus geldt: hoe groter een kwantumbatterij, hoe beter hij presteert. Hoewel het concept nog in de kinderschoenen staat, suggereren een recente experimentele demonstratie en enkele theoretische vorderingen dat een wereld van ononderbroken draagbare stroom niet zo vergezocht is. Op een dag kunnen lege batterijen in een oogwenk weer tot leven komen.
