Er zijn talloze wetenschappelijke verklaringen voor waarom de natuur het menselijk lichaam voedt, en een daarvan is fytonciden.
Wat zijn fytonciden en welke planten produceren ze?
Fytonciden zijn vluchtige organische stoffen (VOC’s) en VOC’s zijn afkomstig van talloze oorsprongen met verschillende effecten op de mens. VOS uit giftige verf zorgen bijvoorbeeld na verloop van tijd voor een slechte luchtkwaliteit binnenshuis . Aan de andere kant van het spectrum produceren planten fytonciden die talloze voordelen hebben voor de gezondheid.
Verschillende soorten fytonciden zijn:
- sabinene
- α-pinene
- β-pinene
- d-limonene
- myrcene
- camphene
Mensen nemen fytonciden op door inademing.
In ’n dennenbos kan je letterlijk de fytonciden ruiken en inademen.
Alle planten produceren fytonciden omdat die in hun metabolische functies zijn ingebouwd. Enkele van de planten die de meeste fytonciden aanmaken zijn:
Bomen: Zoals dennen, sparren, ceders en eiken.
Planten: Zoals ui en knoflook.
Specerijen: Zoals koriander, rozemarijn, kaneel en salie.
- Verlaagt cortisol
Verschillende stresshormonen hebben invloed op ons lichaam, zoals cortisol.
Uit onderzoek blijkt dat iedereen na minder dan 30 minuten een verlaagd cortisolniveau ervaart.
- Reguleert de stemming
Er zijn een paar soorten fytonciden, en een daarvan is het antidepressivum β-pineen. Het heeft ontstekingsremmende en antioxiderende eigenschappen. - Versterkt de immuniteit
Een van de best bestudeerde voordelen van fytonciden is hun vermogen om de activiteit van natuurlijke killercellen (NK) te verhogen.
Het verhoogde NK-aantal correleert positief met hoe lang mensen fytonciden absorberen. Hoe langer ze in het bos verblijven, hoe langer het hoge aantal witte bloedcellen in het lichaam aanhoudt.
- Verbetert de slaap
Een ander fytoncide is α-pineen. Net als andere heeft het antioxiderende eigenschappen en kalmerende en pijnstillende eigenschappen die de slaap verbeteren.
In Japans bestaat er zo iets als ’n bosbad nemen, ook wel shinrin-yoku genoemd.
Fytonciden zijn een natuurlijk bijproduct waar mensen niet genoeg gebruik van maken.
