- Headset interpreteert stil wat gebruikers denken, waardoor ze ‘superkrachten’ krijgen
- Wanneer mensen erover nadenken om iets te verwoorden, sturen de hersenen signalen
- Het apparaat heeft sensoren die zeven belangrijke gebieden langs de wang, kaak en kin oppikken
- Andere bedrijven, zoals Neuralink, ontwikkelen computer-brein-interfaces
Momenteel kan het ‘AlterEgo’-apparaat, gemaakt door onderzoekers van MIT Media Lab, de cijfers 0 tot en met 9 herkennen en heeft het een vocabulaire van ongeveer 100 woorden.
‘Het geeft je superkrachten’, zegt afgestudeerde student Arnav Kapur, die het apparaat samen met Pattie Maes heeft gemaakt, tegen de New Scientist.
Het systeem bestaat uit een draagbaar apparaat en een bijbehorend computersysteem dat direct is gekoppeld aan een programma dat Google kan bevragen.
Elektroden in het apparaat vangen neuromusculaire signalen op in de kaak en het gezicht die worden geactiveerd wanneer gebruikers woorden ‘in hun hoofd’ zeggen.
De signalen worden doorgegeven aan een machine-leersysteem dat is getraind om bepaalde signalen met bepaalde woorden te correleren.
Het apparaat bevat ook een hoofdtelefoon met beengeleiding, die trillingen door de botten van het gezicht naar het binnenoor stuurt.
Deze hoofdtelefoon blokkeert de gehoorgang niet, zodat gebruikers nog steeds informatie kunnen horen zonder dat hun gesprekken worden onderbroken.
‘De motivatie hiervoor was om een IA-apparaat te bouwen – een apparaat voor het vergroten van de intelligentie’, zei meneer Kapur.
‘Ons idee was: zouden we een computerplatform kunnen hebben dat meer intern is, dat mens en machine op de een of andere manier versmelt en dat aanvoelt als een interne uitbreiding van onze eigen cognitie?’
Het apparaat bevat ook een hoofdtelefoon met beengeleiding, die trillingen door de botten van het gezicht naar het binnenoor stuurt.
Het apparaat bevat ook een hoofdtelefoon met beengeleiding, die trillingen door de botten van het gezicht naar het binnenoor stuurt
Dit stille computersysteem betekent dat gebruikers met Google kunnen communiceren zonder door iemand anders te worden opgemerkt.
Om te beginnen ontdekten onderzoekers welk deel van het gezicht de bron was van de meest betrouwbare neuromusculaire signalen.
Ze deden dit door mensen te vragen dezelfde reeks woorden vier keer subvocaal te maken met telkens 16 verschillende elektroden op verschillende gezichtslocaties.
Ze ontdekten dat signalen van zeven specifieke locaties consistent gesubvocaliseerde woorden konden onderscheiden.
Met behulp van deze informatie creëerden MIT-onderzoekers een prototype dat zich om de nek wikkelt als een telefoonhoorn.
Het raakt het gezicht op zeven plaatsen aan weerszijden van de mond en langs de kaak.
Vervolgens verzamelden ze gegevens over een paar rekentaken met een beperkte woordenschat – elk ongeveer 20 woorden.
De ene was rekenen en de andere werd gebruikt in een schaakspel. Het prototype-apparaat kon deze taken met een nauwkeurigheid van 90 procent uitvoeren.
In één experiment gebruikten onderzoekers het systeem om de zetten van de tegenstanders in een schaakspel te rapporteren. Als reactie gaf het apparaat aanbevolen antwoorden.
